Kendini bu sonu gelmeyen düşüncelerden kurtarmak için çevresine bakındı. Bu şehrin havasından mıydı bilinmez ama insanlar mutlu gibi görünmelerine rağmen aslında gözlerine bakıldığında mutsuzlardı. “Herhalde yaşamın kendisi bu...” dedi kendi kendine. Oradaki banklardan birine oturdu. İnsanlara bakmaya devam ediyordu ama aslında aklı başka yerdeydi. Telefonunu eline aldı, acaba bir mesaj yazmalı mıydı? Emin olamıyordu fakat yalnız olmaktan da sıkılmıştı sanki. Sonra düşündü, kim kaldı ki?! Aslında bir başına olmak, yapmacık ilişkilerden, sahte gülüş ve samimiyetlerden daha uygundu ona. Ancak insanoğlu bazen o sahteliğe bile ihtiyaç duyuyordu. Bunu acaba çok mu geç farketmişti?
